ديشب با گفتگوي رئيس جمهور مردم ايران با آنها خيلي سوالات و شبهات برطرف شد و آنچه در اقتصاد ما مي‌گذرد نمايان شد. شايد مردم از خيلي از اصطلاحات اقتصادي مثل تورم انتظاري و انتظار تورمي (هر چند که خود رئيس جمهور آن را توضيح داد) چيزي سر درنياورند، ‌اما وقتي احمدي‌نژاد به بيان مشکلات و آنچه پيش آمده بود مي‌پرداخت، اين سوال برايشان پيش مي‌آمد که آخرش چي؟ چرا اينقدر گراني است؟ شايد ملموس‌ترين پاسخ براي مردم در ميان دلايل گراني گفته شده توسط رئيس جمهور عوامل داخلي است. چون گفتن عواملي مثل چندين برابر شدن قيمت‌ها در سطح بين المللي، يا نقل و انتقالات و برنامه‌هاي ريخته شده و انجام شده و شاخص‌هاي اقتصادي و رديف‌ها و آمار براي مردم يک امر عادي و محل گذر و تقريباً غير قا است. آنها تلاش خسته‌گي ناپذير يک رئيس جمهور را مي‌بينند و نمي‌توانند باور کنند که با اين همه تلاش دروغ مي‌گويد و بر خلاف مصالحشان عمل مي‌کند. در چشمان او صداقت و حقيقت را مي‌بينند. حال او در کنار همه عوامل افزايش تورم به عواملي اشاره مي‌کند که کمتر براي آنها گفته شده. چون براي ديگران پيش نيامده تا بخواهند بگويند. همانطور که خود احمدي‌نژاد گفت او با جريان‌ها و افرادي روبرو است که چون از هيچ گروه و دسته‌اي حمايت نمي‌شود، مورد آنهاست. وقتي او به تمثيلي از دشمنان ملت که در بين ملت صاحب تريبون هستند به داستان روباه و شکارچي اشاره مي‌کند، اين يک درد بزرگ است براي او که با صبر بالايي که دارد (نمونه‌اش در امور اجرائي و برخورد با مردم) به آن مي‌پردازد. وقتي به مجلسي اشاره مي‌کند که خود عامل گراني است و عامل ايجاد موج تهمت عليه دولت مکتبي براي تورم است، وقتي به افرادي مثل توکلي (نماينده تهران) که در گورستان سياست بايد به دنبال او گشت اشاره مي‌کند که چگونه از روي نفهمي و تکبر و نخوت به جنگ با رئيس جمهور مردم ايران مي‌رود و او بي‌تدبير و بي‌سواد اقتصادي مي‌نامد و رفتار ديپلماسي خارجي او را زير سوال مي‌برد، وقتي او به قلم‌زنان حرام خواري در روزنامه‌هاي دشمن مردم ايران از اعتماد ملي گرفته تا هر روزي‌نامه ديگر اشاره مي‌کند که هميشه يد طولائي در ايجاد موج منفي کاذب در جامعه دارند و تمام رزق و روز‌ي‌شان از راه حرام يعني فروختن دروغ و ايجاد بد بيني نسبت به جامعه اسلامي است. احمدي‌نژاد يا رئيس جمهور کسي نيست که چنين بي‌پروا هرچند در لفافه به بيان مشکلات بپردازد (که اينرا گفته‌ها و اعمالش در اين دو سال نمايان کرده) اما اين درجه تخريب و مظلوميت تا کجا رفته او حاضر به بيان هر چند غير صريح آن براي مردم خود مي‌کند. شايد نواي مظلوميت را در صداي او خيلي از مردم ايران ديدند. هر چند او از سر دشمنان خود گذشت اما ما از تخريب سرباز صادق و واقعي حکومت حضرت ولي‌عصر نخواهيم گذشت...
نفرين ابدي و خاري و خذلان بدرقه زندگي و هتک حيثيت نداشته‌اشان روز‌شان گردد...

و اين مائيم و دل خون يک خادم جمهور...
و اين آنها هستند و ما...