در حال مرور اخبار بودم. دوباره اين در ذهنم پيش آمد که بيچاره اين عرب‌ها! در لبنان هنوز نتوانسته‌اند براي خودشان يک رئيس جمهور انتخاب کنند. از آن طرف آبهايشان را صهيونيست‌ها آلوده مي‌کنند و از اين طرف خودشان فضاي سياسي خودشان را. عده‌اي به راحتي به دامان دشمنشان يعني آمريکا پناه برده‌اند و به راحتي از آن طرف حمايت مي‌شوند اما انگار نه انگار. تحصن‌ها و ميتينگ‌هاي چند صد هزار نفري چندين ماه قبل را به ياد بياوريد که اگر به نطرم مثلاً در ايران اتفاق افتاده بود، حتماً يا آمريکا براي نجات مي‌آمد(!!!) يا حداقل رئيس جمهور عوض مي‌شد(!!!) اما انگار نه انگار. آب هم از آب تکان نخورد. يعني اين همه هزينه و آدم مثل سيب زميني به طور کلي بي‌خاصيت. يک عده از اين طرف خودشان را به در و ديوار مي‌زنند و براي مردم در تلاشند و مي‌کوشند يک رئيس جمهور که حداقل خائن به مملکتشان نباشد روي کار بياورند اما از آن طرف گروه 14 مارس و دار و دسته‌شان، راحت مجلس را تحريم مي‌کنند و به راحتي با دشمنانشان دست ياري و دوستي مي‌دهند، سلاح و مهمات و آموزش از دشمن مي‌گيرند و اين ملت عرب لبناني سيب زميني(!) انگار نه انگار، نه يک حرکتي و نه يک اعتراضي که اين چه مملکتي است که صاحب ندارد و يک گروه اينقدر ضعيف حکمراني مي‌کند بر اکثريت. از طرفي هم بنده خدا حزب الله مجبور به سکوت براي حفظ حداقل آرامش است. واقعاً اوضاع اين کشور خنده‌دار نيست؟ از آن طرف خنده‌دار تر اوضاع برادران فلسطيني است که به هر شکلي که شده يک حکومت درست و درمان آورده‌اند روي کار، آن وقت دوباره عده‌اي در اقليت نه تنها به مخالفت با دولت مردمي مي‌پردازند، بلکه عين آب خوردن مي‌روند با دشمنانشان کنفرانس مي‌گذارند و حيثيت تمام تلاش مردم و دشمني‌شان براي نابودي اسرائيل و يا حداقل بازگشت به خانه را ناديده مي‌گيرند. از يک طرف مردم هر روز کشته مي‌شوند و از آن طرف محمود عباس و دار و دسته‌اش مي‌شوند نماينده رسمي صهيونيست‌ها در بين مبارزان فلسطيني(!!!). واقعاً شگفت آور نيست از بين مردم عده‌اي باشند که اين همه مشکلات را ببيند آن وقت بروند با دشمنشان همکاري بکنند. و اينگونه مي‌شود که فلسطيني‌ها به جاي اينکه اسلحه‌هايشان را به طرف غاصبان بگيرند يا به طرف همديگر مي‌گيرند يا تير هوائي در تشيع جنازه شليک مي‌کنند. آيا اين اوج حماقت و بي‌سر و ساماني براي يک ملت نيست؟ همه اين‌ها بعلاوه خيلي چيزهاي ديگر داشت در ذهنم مرور مي‌شد که ناگهان ذهنم به طرف داخل خودمان معطوف شد. عده‌اي دارند کار مي‌کنند و عده‌اي ديگر هررور سنگ اندازي و دروغ پراکني مي‌کنند. يادش بخير نباد! مجلس ششم که بحث خروج از حاکميت و استعفاهاي آخر کار را مطرح کرد. يا برادران اصلاح طلب و غائله 18 تير و باقي قضايا يا همين الآن بردن آبرو از مسلمان و ايرانيان در خارج يا دست دادن خاتمي به دختران و زنان يا هزاران افتضاحي که در زمان او رخ داد. فراموش نمي‌کنيم بي‌ارزش بودن دين و عالمان ديني نزد خاتمي، وقتي که هزاران طلبه و عالم ديني دز قم در اعتراض به سياست‌هاي فرهنگي و غيره دولت افساد طلب خاتمي تحصني در فيضيه برگزار کردند اما ککش نگزيد ولي براي کوچکترين جرمي که دوستانش مي ‌کردند يا به زندان مي‌رفتند گروه تحقيق و تفحص راه مي‌انداخت به شکلي که در اواخر رياست جمهوري ، آنقدر شمار اين گروه‌هاي تحقيق و تفحص بالا رفته بود که تبديل به يک جک شده بود. يا اکنون او که طرفدارانش و خودش تمام تلاششان را براي مطرح کردن او انجام مي‌دهند در حالي که به شکل خنده‌داري از تمام مسئوليت‌هاي نظام بعد از اتمام رياست جمهوري استعفا داده بود. يا همين برادر کروبي که ديگر نياز به معرفي ندارند! از قلم زدن ضد انقلاب در روزنامه‌اش تا خود درگير‌هاي فراوان تا اکنون که از هم حزبي‌هاي درون دل بريده و براي مطرح کردن بيشتر خود با کمونيست‌هاي چيني دست مي‌دهد و دل مي‌دهد و قلوه مي‌گيرد. به راستي با اين همه نيروهاي فعال دشمنانه بر عليه ملت چه مي‌شود که مثل لبنان يا فلسطين نشده؟ خيلي از فاکتورها و آدم‌هاي آنجا را در همين جا هر چند به شکل ديگر داريم. پريدن در آغوش دشمن به خصوص در بين دوستان خاتمي در حزب مشارکت يا استفاده از بيگانه دوست‌ها در دستگاه کروبي، عيان است و چه حاجت به بيان است؟

فقط يک تفاوت اساسي. ما آقا داريم. ولايت فقيه داريم. به ياد بياوريم اين سخن آقا را که نقل به مضمون فرمودند که عده‌اي فکر مي‌کنند اين کشور همينطوري و بدون مديريت اداره مي‌شود، نه اينطور نيست. ولايت فقيه کشور را تا به اينجا رسانده و اينطور که عده‌اي تصور مي‌کنند کشور به شکل غير عادي و بدون فکر و مديريت و خاص به پيش مي‌رود، نيست. به راستي اگر يک بزرگتر که از طرف امام زمان هرچند به شکل عام منصوب باشد بالاي سر جماعتي نباشد، يا نتيجه‌اش کفر است يا آنچه مثلاً در اين دو کشور رخ داده و چه بسا بدتر... .

افلا تعقلون؟