اول اينکه حضرت امام فرمودند که «هرچه فرياد داريد بر سر آمريکا بکشيد». و هنوز هم ما داريم از آمريکا ضربه مي‌خوريم. يعني همين الآن. از تحريم و کارهاي خرابکارانه که غير مستقيم انجام ميشه. از جنگ در دو کشور همسايه. از تهديد نظامي. از فعاليت‌هاي خرابکارانه رواني ـ تبليغاتي که روزانه در  رسانه‌هاي آمريکائي عليه ايران مي‌شه. از انگشت نگاري ايراني‌ها. از تمسخر رئيس‌جمهور ايران و ايجاد مشکلات براي سفرش به سازمان ملل. از ندادن اجازه به خبرنگاران ايراني جهت کار آزاد خبرنگاري و هزاران مورد پيدا و پنهان ديگر که همه آگاهند.

دوم اينکه حضرت آقا فرمودند:« اگر يک ملتى ميخواهد شر زورگوئى زورگويان - و امروز شر آمريکا - را از سر خود کم کند، بايد در مقابل زورگوئى آمريکا با قدرت و صلابت تمام بايستد.»  که در سالگرد ارتحال امام خميني ايراد شد و البته نيمي از اين سخنراني درباره ماهيت پليد آمريکا بود. و در سخنراني اخير ديگر فرمودند که:« البته اين مسائل حل خواهد شد؛ هم مسئله‏ى عراق حل خواهد شد، هم مسئله‏ى فلسطين حل خواهد شد؛ اما آن روزى حل خواهد شد که با حل اين مسائل، از حيثيت و هويت و موجوديت استکبار آمريکائى هم ديگر چيزى باقى نخواهد ماند.» به کليد واژه استکبار آمريکائي توجه کنيد. برداشت شما از استفاده از آمريکا به عنوان يک صفت چيست؟

سوم اينکه آمريکا چيست و کيست؟ ايشان در بيانات ديگرشان: «دشمن نظام جمهورى اسلامى، يعنى شبکه‏ى استکبار جهانى - نه فقط حکومت آمريکا يعنى آن مجموعه‏ى سردمداران قدرت اقتصادى ظالمانه‏ى امروز دنيا که دولتها را مى‏آورند و ميبرند؛ در همين کشورهائى که به نام دموکراسى معروف شده‏اند، در خود آمريکا و در بعضى از کشورهاى ديگر که با شبکه‏ى صهيونيستى پيوند استوار دارند، اينها هستند. دولتهائى که با اين شبکه‏ى پرنفوذ و پرقدرتِ مستکبر جهانى در ارتباطند، منافع خودشان را در برابر نهضت اسلامى و بيدارى اسلامى در خطر مى‏بينند؛ اين منافع نامشروع را در تهديد مى‏بينند.» استکبار را خلاصه در آمريکا نمي‌دانند که در واقع هم اينگونه است. يعني مثلا انگستان، هلند و... هم که در ايران سفارت دارند و ما مجبور به رابطه با آنها هستيم نيز جزئي از استکبار هستند. همچنين در آخرين سخنراني سال گذشته فرمودند:« وَاِلّا کيست که نداند آمريکائيها اولين دشمن حقوق بشرند. منظورم از آمريکائيها، مردم آمريکا نيستند؛ سياستمداران، سردمداران، متنفذين، گردانندگان رژيم آمريکا و رژيم صهيونيستى، که اولين دشمنان بشريتند...»

چهارم اينکه بودن احمدي‌نژاد در رأس کار چه امتيازي دارد؟ «رحمت خدا بر امام بزرگوار ما که ميفرمود از دشمنى دشمن، از دشنامِ دشمن نترسيد؛ وقتى او به شما بدگويى ميکند، اخم ميکند، دشنام ميدهد، بدانيد که شما يک کار بزرگى انجام داده‏ايد يا داريد انجام ميدهيد که او ناراحت است. از اين بترسيد که از شما تعريف کند. اگر دشمن از شما تعريف کرد، اين نشان دهنده‏ى اين است که شما يک کارى به نفع او انجام داده‏ايد. هر کسى را که دشمن ما، دشمن ايران، ميخواهد که او بر سر کار نباشد، در مجلس نباشد، در دولت نباشد، او بايد باشد؛ او به نفع ايران است.»

احمدي نژاد چه مي‌گويد؟ خب اينجا ابتدا نظر همه را جلب مي‌کنم به تفاوت دو عمل مناظره و مذاکره با بوش. همان چيزي که در دانشگاه کلمبيا رخ داد و حضرت آقا از آن به عنوان شکوه منطق ايراني ياد کردند. احمدي نژاد در 23 تير سال جاري گفته است: «اگر آمريکا بخواهد وارد اين مذاکرات [5+1] شود، ما نه او را دعوت کرده و نه اگر خواست وارد آن شود، با آن مخالفت مي‌کنيم. اگر براي مذاکره بنا به شرط گذاشتن باشد بايد جمهوري اسلامي ايران به خصوص براي آمريکا شرط بگذارد. اگر آمريکا وارد مذاکره شد در شرايط عادلانه حاضر به گفت‌وگو هستيم و اگر هم وارد نشد، ملت ايران هيچ‌گونه ضرري نخواهد کرد.» اين کلام داراي يک بار رواني تبليغاتي و يک بار حقيقي است. بار رواني آن مشخص است اما بار حقيقي آن و در واقع آنچه که در ابتداي همين جلسه پرسش و پاسخ به آن اشاره مي‌کند، نبود شرايط عادلانه است، يعني به قولي: سالبه به انتفا موضوع. در ادامه در بخش ديگري مي‌گويد:« دولت هم هيچ موضوع مخفي با مردم ندارد و حتي اگر قرار باشد با آمريکا گفت‌و‌گو کنيم بنده آن را مستقيماً با مردم مطرح خواهم کرد.» اين همان مسئوليت سياست خارجي که عمل به آن بر عهده دولت است و مقام معظم رهبري بر آن اشاره کردند و منافاتي با فرموده آقا که فرمودند: اگر رابطه را آمريکا فايده‌اي داشته باشد، من اولين کسي هستم که آن را اعلام مي‌کنم. همچنين احمدي‌نژاد در مصاحبه تلويزيوني خود گفته:« ...ما با اسم، رنگ و عنوان خاصي مخالف نيستيم بلکه با عمل و رفتار بد در جهان مخالفيم...اگر آمريکا هم در شرايط عادلانه خواستار گفتگو با جمهوري اسلامي ايران باشد، از آن استقبال مي‌کنيم چنانچه هيچ‌کس نيز تاکنون آن را نفي نکرده است» حال به نظر شما چه منافاتي با اين کلام رهبري که در سال گذشته در ديدار با دانشجويان داشتند، وجود دارد؟:«يکى از سياستهاى اساسى‏مان قطع رابطه‏ى با آمريکاست. هرگز هم نگفتيم ما تا ابد قطع رابطه خواهيم بود؛ نه، هيچ دليلى ندارد که تا ابد قطع رابطه با هر کشورى، با هر دولتى داشته باشيم. مسئله اين است که شرائط اين دولت به گونه‏اى است که رابطه‏ى با او براى ما ضرر دارد. انسان رابطه را با هر کشورى به دنبال تعريف يک منفعتى ايجاد ميکند؛ آنجائى که براى ما منفعت ندارد، دنبال رابطه نميرويم؛ حالا اگر ضرر داشت، به طريق اولى‏ دنبال رابطه نميرويم.» و اينکه همانطور که در سخنان رئيس جمهور ديديد ما به دنبال رابطه نرفتيم و نمي‌رويم. و اينکه چه داعيه‌اي براي رابطه وجود دارد تا زماني که هنوز بوش رئيس جمهور ما را مسخره مي‌کند و مردم ايران را که احمدي‌نژاد شهر به شهر براي عرض ارادت به آنها سفر مي‌کند، تهديد مي‌کند؟

آيا خصوصيت دولت در برابر آمريکا کرنش است؟ هنوز فراموش نکرديم سفرهاي رئيس جمهور به هر شهر که تا سخني بر ضد آمريکا و دشمنان ايران گفته مي‌شود، همه مردم يکپارچه مرگ بر آمريکا مي‌گويند. يا زماني که رئيس جمهور براي برقراري ارتباط بيشتر از مردم مي‌پرسيد:« کي خسته‌اس؟» و همه مردم در جواب يکپارچه جواب مي‌دادند:«دشمن» و وقتي از آنها مي‌پرسيد دشمن کيست؟ همه بايد مي‌گفتند:«آمريکا» يا بهتر است بخوانيم آخرين موضع رهبري درباره فعايت سياست خارجي دولت در آخرين ديدار با دولت در سال گذشته:« به معناى واقعى، يک قانون جنگل در فضاى سياسى دنيا حاکم است. اين کارهايى که الان دولتهاى مستکبر و در رأسشان امريکا انجام مى‌دهند، منطق عقلائى و عقلانى و سياسى و بين‌الملل‌پسند دنبالش نيست؛ منطق زور دنبالش است. مى‌گويد: چون مى‌توانيم، پس مى‌کنيم! منطق، منطق زور است. در يک چنين دنيايى اگر انسان تسليم شد و از خودش وادادگى نشان داد و بر سر مواضعش ايستادگى نکرد و از توان خودش در مقابله و مواجهه استفاده نکرد، قطعاً ضرر خواهد ديد. در چنين دنيايى کسى رحم به کسى نمى‌کند! اين ايستادگى در مقابل زياده‌خواهى استکبار و احساس عزتى که در اين ميدان مى‌شود، به‌نظر من يکى از خصوصيات اين دولت است. اينها خصوصياتى است که بحمداللَّه هست.»

و در آخر اينکه ما داعيه‌ي خاصي نداريم که در اين رابطه از احمدي‌نژاد دفاع کنيم. همانطور که تاکنون فقط فرمايشات رهبري و در راستاي آن مواضع و فعاليت‌هاي دکتر بوده که باعث شده اين وظيفه بر دوش ما بيايد؛ اگر روزي، مخالفتي در کلام او با رهبري ديدم به همين راحتي که از رئيس جمهور دفاع مي‌کنيم او را مؤاخذه مي‌کنيم. اما نکته اين جاست که نه تنها منافتي ديده نمي‌شود که باعث نگراني عده‌اي ناآگاه و مغرض (و خوشحالي عده‌اي ديگر که به صراحت و در شرايط بدتر از اين دم از مذاکره مي‌زدند و خود در دولتشان به آمريکا نامه‌ي غلط کرديم مي‌فرستادند و بصورت محرمانه در جلسه صهيونيست‌ها يعني بيلدربرگ شرکت مي‌کردند) بشود، بلکه با نگاهي از بالا به اين جريان به خوبي موضع‌ها مشخص مي‌شود. و اينکه اين جريان را بيشتر در راستاي يک جريان تبليغاتي ديگر از رئيس جمهور بدانيم. در شرايطي که تهديد به حمله مي‌شويم. اين خود باعث بوجود آمدن چالش‌هاي عجيبي و سردرگمي زيادي در ديپلماسي جنگ آور دشمن شده. در قسمتي از سخنان، رئيس جمهور ايران مي‌گويد:« در چند ماه آينده اتفاقاتي در جهان خواهد افتاد و ديگر هيچ کس نه تنها نمي‌تواند جايگاه ايران را ناديده بگيرد بلکه هيچ کشوري نيز به ما بي نياز نخواهد بود.» ما به نظاره اين وعده از ايشان به عنوان يک رئيس جمهور مبارز و آگاه در عرصه پيکار با دشمنان ايران مي‌نشنيم. کما اينکه نسخه فارسي رسانه دوست اسرائيل يعني العربيه در خبرهايش آورده: وزير خارجه آمريکا مي‌گويد که موضع آمريکا در زمينه برنامه هسته اي ايران ادامه مذاکرات است... .

لينک اين مطلب در نسخه وردپر گام آخر:(+)